با اندکی اغماض از شعر که بگذریم چندان میانه ی خوبی با شاعری ندارم.

اعتراف می کنم که شاید این میانه ی خراب به واسطه ی ذوق و قریحه ی کورمان باشد.

ولی از افتخاراتمان این است که یک شاعر تک مصراعی هستیم

خدا را چه دیدید شاید روزگاری هم این را جزو یکی از قالب های شعری قالب کنیم.

بهترین اثرمان این است (اکثرا هم فقط مصرع دوممان می آید:))))

البت با رینگ نیناش ناش

...............( فی المثل با این مضمون که من نوشدارویی بودم واسه خودم)

                                         تو مرا سم دادی

...............( من واسه خودم کسی بودم و عظمتی داشتم)

                                       تو مرا کم کردی

................(ای دل غافل ما واسه خودمون لس آنجلسی بودیما)

                                     تو مرا بم کردی

..............(یه چیزی تو این مایه ها که ما رو به جام جمشید چه کار تو ما رو تو این هچل انداختی یا اینکه ما اهل کارگزاران و شرق و.... بودیم تو جام جم به دست ما دادی)

                                   تو مرا جم دادی

..............(من لیپتون بودم بی انصاف چرا منو دم دادی آخه)

                                 تو مرا دم دادی

...............(من آهوی وحشی دشت خیالم تو چرا رم کردی)

                                 تو مرا رم دادی

...............(بفرما تو دم در بده ها، دوره دوره ی آخر الزمانه)

                                 تو مرا لم دادی

.............(ما فرفورژه ای بودیم و تو آرلوند،یا اینکه ما سرو بلند بالایی بودیم به اندازه ی یک متر و پنجاه سانت تو قد رعنای ما را خمیده کردی)*

                                    تو مرا خم کردی

...............( ما مفرح بالذات بودیم پیرت بسوزه عاشقی)