اصرار مجدانه میرفخرایی راجع به کاربرد نامش به عنوان تهیه کننده و برنامه ساز تلویزیونی و نه تحت عنوان مجری برنامه باعث شد تا بحث سیر نقادانه و واقع بینانه تری را به خود بگیرد.

هر چند در میانه بحث متوجه می شدیم که شاید اصرار او منطق دیگری را هم داشته و آن محو مرز بین میزبان به عنوان مجری صرف و میهمان به عنوان صاحب نظر است.

منطقی که بی اختیار ما را به این سمت می کشاند که او هم مانند "محمد رحمانیان" مجال کمتری به مهمان می دهد.شاید بهتر این باشد که بگوییم :اصلا کمتر مجالی پیش می آید تا به مهمان داده شود.هر چند این قضیه در نظر من نه تنها به عنوان عیب مطرح نیست بلکه میتواند اکسیری باشد برای برخی از گردانندگان و مجریانی که کاری جز سر تکان دادن و تایید در مقابل هر مبحثی ندارند.

جدای از فضا و قالب برنامه این موضوع بحث بود که عامل اصلی پیشبرد آن به حساب می آمد: "تاثیر رسانه بر هویت و به طور مخصوص هویت ایرانی".

مسئله ای که همواره مسئولان رسانه از زیر بار قبول مسئولیتش شانه خالی میکنند و با بیان اینکه این شخص مخاطب است که انتخاب میکند باز هم شعار چندین و چند باره "فرهنگ استفاده از رسانه"را  علم می کنند.

خلاصه آنکه از میان تمام مباحث برنامه جمله ی "مسئولان ما خود را به خواب زده اند " گویاتر از هر چیز بود و این جمله که همه را داغدار کرد:کسی را که خواب است می توان بیدار کرد ولی کسانی که خود را به خواب زده اند "نه".