بی مقدمه می گویم ؛ قبل از اینکه خودمان را بشناسیم خواستند خدای را به ما بشناسانند.دریغ از اینکه خدا درون ما بود.

واضح تر می گویم ؛ از دوران مهدکودک گرفته تا کنون برایمان خواندند که خدا چیزی فراتر از شماست؛که او هست و نیست؛که او جسم ندارد و با چشم ظاهر دیده نمی شود.

دوستانه تر می گویم؛نیمی از ایمان من را شکیات گرفته بود و نیمی دیگر را تناقضات .

جون من خدا را می بینم،می شنوم و می خوانم. 

من،حتی نفهمیدم که چرا شعر:دید موسی یک شبانی را به راه را از کتاب فارسی مان پاک کردند.

بعد از این همه درس خواندن نمی دانم که آیا تجسم هم ریشه ی جسم است یا نه؟

نمی دانم این حرفم کفر است یا ایمان.

که اگر اینگونه باشد پس تمامی مردمان زمین کافرند.

برایم همیشه سوال بود که اگر می گویند خدا همه جا هست و مکانی ندارد پس چرا همگان برای دعا به سمت آسمان می نگرند؟

و خود فضلا و عرفا و ووو سردمدار همه ی ایشانند؟

این چیزی جز تجسم خداوند است؟ 

آیا تجسم و تخیل را مرزی هست؟

از هر که پرسیدم خدا را به شکلی میدید:

رضا که خدا را به صورت دو چشم و دهانی به قول خود گشاده که همواره از آن بالا به او لبخند می زند و در نهایت هم پدر بود برای او به نظرم.

دوستی که خدا را به شکل پسری بس زیبا و خوش چهره می دید و در آرزوی رسیدن به او بود همواره.

حتی وبلاگی را می خوانم که با خدا به عنوان بهترین دوست پسرش سخن می گوید.

و من که خدا را پیرمرد عزیزی برای خود تجسم می کنم که مهربان است و دوست داشتنی.

تفاوت من با حافظ در چیست؟

که از او به عنوان شاعری بس گرانمایه و عارفی بس محترم یاد می کنند و مرا محکوم می کنند؟

غیر از این است که تمام ابیات او را با به به و چه چه به خداوند نسبت می دهند و در مقابل او را خدای تصویر سازی و تصویر پردازی می نامند؟

بر خورنده باشد یا نه این را کنجکاوانه می گویم: که می داند قصد حافظ از بیان این اشعار واقعا چه بوده است؟

آیا عاشقانه بوده یا عارفانه؟

یا مانند تمام مواقع گیج کننده و بدون پاسخ راه میانه را جواب می دانید هم عاشقانه و هم عارفانه.

اصلا به فرض شما هم بگوییم عارفانه.

خدا را در شکل معشوقه ای به بلندای سرو،گیسوانی مجعد و در هم تنیده،صورتی خوی کرده و.....دیدن چیست؟

آیا این چیزی جز تجسم خداوند است؟

شاید در اصل هدف خداوند هم از آفرینش انسانها با قدرت تخیل و تجسم  در همین باشدکه ما اشرف مخلوقاتش او را با چشم دلمان هر گونه که خواستاریم ببینیم و با او سخن بگوییم.

که عامل تمایز ما از سایرین جز قدرت عقل و منطق در قدرت تخیل و تجسم هم هست شاید.

پس خدا را هر آنگونه که می بینید،ببینید. 

پ.ن:شما خدا را چه شکلی میبینید؟